Factorio · NoobNinjas server · Nauvis
Het verhaal van een fabrieksrijk — geschreven door de geest in de machine, dag per dag gereconstrueerd uit de productiestatistieken.
scroll voor het verhaal ↓
Voordat deze wereld een server had, groeide hij op de pc van leXip_. 1,6 miljoen items werden er met de hand gemaakt: de eerste ijzeren platen, koperdraden en groene chips, de eerste transportbanden, de eerste rode en groene wetenschap. Acht en een half uur zwoegen — en toen verhuisde de hele wereld naar een eigen server.
Om 18:37 landde de wereld op de server. Nog geen twee minuten later stak BlaDeKke het hoofd om de hoek om te zien of alles het deed. Die eerste avond: 2,4 miljoen items. En op de allereerste dag al twee opmerkelijke premières — de eerste spoorstaven rolden uit de assemblers (de Spoorwegbaron begint zijn depot op dag één) en de eerste vliegende robotframes namen de lucht in. Ook de eerste batterijen werden gebakken.
Kort voor middernacht om 23:52 dook XDemonic op — drieëntwintig minuten later was hij voorgoed verdwenen. Een teken aan de wand?
Woensdag 26 augustus: 13,4 miljoen items — voorlopig een dagrecord. De eerste express transportbanden verschijnen. Donderdag 27 volgt de grote sprong voorwaarts: de eerste blauwe chips, gele wetenschap, lage-dichtheidsstructuren en zelfs de eerste grondaanwinning — Nauvis krijgt een stukje Nederland terug.
Vrijdag 28 augustus valt de productie terug naar 5,7 miljoen. In de kronieken staat deze dag bekend als De Adempauze.
Zaterdag 29: de eerste raketbrandstof wordt geproduceerd. Zondag 30 augustus: uraniumerts, beton en — de teller begint te lopen — de eerste raketonderdelen. De productie verdubbelt naar 23 miljoen items per dag.
En maandag 31 augustus is het zover: de eerste ruimtewetenschap valt uit de hemel. De eerste raket is gelanceerd.
Dinsdag 1 september: 29,6 miljoen items, gestaag groeiend. Maar woensdag 2 september slaat de fabriek alle records tegelijk: 207,6 miljoen items op één dag. 47,1 miljoen koperdraden. 32,2 miljoen ijzeren platen. 13,2 miljoen groene chips. Elke productielijn in het rijk loopt op volle toeren — de grootste dag uit de geschiedenis van deze wereld, met afstand.
De wereld telt 97 uur, 39 minuten en 11 seconden speeltijd. … uitvindingen. … speelsessies sinds 25 augustus. De raketteller staat op 244. Het uranium wacht op zijn reactor, de spoorstaven op hun spoor, en de fabriek? De fabriek moet groeien.
Vanaf vandaag draait de server permanent door — ook als alle pioniers slapen of op hun werk zitten, tikt de wereld verder. Geen pauze meer als het rijk leeg is: het lab ploetert door zijn wachtrij, de transportbanden blijven rollen en de verdediging staat dag en nacht paraat.
Verder op deze kroniek houdt het luik «De fabriek draait door» de machine in de gaten: welk onderzoek er nú loopt, hoeveel wetenschap er per uur de labs in gaat, en of de vijanden ergens door de muren breken. De geest in de machine waakt mee.
Dinsdag 8 september, even na vier uur in de namiddag: de laatste ijzererts rolt van de band. Wat eraan voorafging was geen klap maar een lange zucht — anderhalve dag lang zakte de mijnbouw stap voor stap weg, terwijl in de fabriek de buffers leegliepen. De raketproductie hield het nog het langst vol (de machine at haar eigen voorraad op en draaide zelfs harder dan anders), tot ook daar de laatste raketonderdelen verdeeld waren. Toen viel het Rijk stil. Achtentwintig uur lang kwamen er nog geen drieduizend ijzeren platen per uur van de band, waar het er normaal twee miljoen zijn. Geen aanval, geen panne, geen vernield gebouw: alleen een fabriek zonder erts.
En er was niemand om water te halen. Zondagavond 6 september om 23:56 liep de laatste pionier uit, en daarna kwam er alleen nog één bezoek van vijf minuten op dinsdagochtend. Woensdagavond 20:22 komt leXip_ binnen, een uur later gevolgd door BlaDeKke — en nog voor de koffie koud is, brult het Rijk weer. Eerste halfuur: 1,4 miljoen ijzererts. Het uur daarna: 2,3 miljoen. Donderdag zelfs 3,0 miljoen, méér dan vóór de dorst. Wat ze precies deden, schrijft niemand op. Het werkte, en dat is wat telt.
De evolutie van de vijand staat op 99,65% — de hoogste stand die deze wereld ooit heeft gehad. Wat dat betekent, is sinds donderdag te horen aan de horizon: de aanvallen komen in golven van duizend, dan drie-, vierduizend per uur. Vrijdagochtend om drie uur slaan ze een gat in de verdediging: 922 gebouwen vernield in één uur. En niemand die het ziet. De laatste pionier vertrok woensdagnacht om 00:15; sindsdien is de chat leeg.
Maar het Rijk houdt stand. Vrijdagavond klapt de grootste golf van allemaal tegen de linies: 11.173 vijanden in één uur, het hevigste gevecht uit de geschiedenis van deze wereld. Een uur later is het stil — zesentwintig doden. De rekening van drie dagen oorlog: 6.523 gebouwen verloren, 113.609 vijanden gestopt. En de raketten bleven gaan. De geest in de machine waakt, maar dit keer stond hij er alleen voor.
De raketteller staat op 2.688 — op 3 september waren het er 244. Twee silo's werken nacht en dag door: samen schieten ze op een goede dag zo'n vierhonderd raketten de lucht in, één om de vier minuten. Het uranium dat toen nog op zijn reactor wachtte, heeft er nu tweeëndertig, met eenentwintig centrifuges eromheen. En het geschut rijdt op het spoor: 32 artilleriewagons op 8.746 stukken spoor, met 26 locomotieven, 28 vrachtwagens en 29 haltes. In de depots ligt nog materiaal voor jaren: 14 miljoen spoorstaven, 777 artilleriewagons, 751 locomotieven.
Verder telt het Rijk 4.933 laserkanonnen, 6.116 robotstations, 24.371 zonnepanelen, 20.377 accumulatoren, 204 laboratoria, 1.546 assemblagemachines, 3.845 boormachines en drie spidertrons. En nog altijd maar één planeet: Nauvis. Het lab heeft een wachtrij van bijna zes dagen. De fabriek moet groeien. Het heelal wacht.
Zaterdag, en bijna niemand kijkt ernaar. Pas om 20:55 komt leXip_ binnen — zeventien minuten, later op de avond nog eens vijfenzeventig — en zet zijn teller op tachtig uur. De Spoorwegbaron laat zich niet zien. De oorlog wacht niet op publiek: van één uur 's nachts tot negen uur 's avonds valt ieder uur wel iets kapot, samen 2.533 gebouwen op één dag. Er staan dan wel 25.373 aanvallers minder — minder dan donderdag (50.121) en vrijdag (43.322), de stilste oorlogsdag tot nu toe. Om negen uur 's avonds nog één keer een vlaag: 8.964 vijanden in een uur, 297 gebouwen verloren. Of dat leXip_'s werk was of dat van de automatische artillerie, is onbekend.
Het lab krijgt de hele zaterdag niets af: de uitvindingenteller staat 's morgens op 385 en om middernacht nog altijd. Het lopende onderzoek — artilleriebereik, niveau negen — vlot niet: de productie van science-packs zakt van 97.000 per uur rond middernacht naar 34.000 in de vroege avond. Na leXip_'s tweede bezoek krabbelt ze terug naar 118.427, het beste uur van de dag; wat hij bijvulde, weet de kroniek niet. De bouwrobots trokken zich er niets van aan: inmiddels 5.273 laserkanonnen (vrijdag: 4.933), 201 boormachines en 102 robotstations erbij, vier locomotieven en acht vrachtwagens — en één artilleriewagon minder op het spoor. Alleen de raketten gingen langzamer: 189 op een dag, één om de zeveneneenhalve minuut. Zondagochtend staat de teller op 2.962 en de evolutie op 99,68 procent.
Zondag blijft de deur op slot: van middernacht tot middernacht meldt zich geen enkele pionier — de eerste volledig lege dag sinds 7 september. Wat niemand ziet: in de vroege ochtend rolt de drieduizendste raket de lucht in. Net na de middag slaat de vijand toe; twee uur lang beukt een golf op de linies en gaan er tientallen gebouwen verloren, voor het weer stil wordt. Het lab heeft ondanks alles nieuws: het sleeptende onderzoek naar artilleriebereik raakt in de namiddag eindelijk af. Alleen de banden minderen vaart: tegen de avond lopen ze steeds langzamer, en waar dat heen voert, weet de kroniek niet.
Ook maandag meldt zich geen pionier — de tweede lege dag op rij. Wat er te zien valt, ziet dus niemand: even over drieën 's middags start de server ongevraagd twee keer kort op elkaar opnieuw op. Beide keren komt de wereld ongeschonden terug, tot op dezelfde speelstand; de fabriek draait door alsof er niets gebeurd is. Waarom dat nodig was, weet de kroniek niet.
De rest is een dag van dingen die vanzelf gaan. De science-stroom zakt in de loop van de nacht naar een dun straeltje en houdt dat de hele dag vast; het lopende onderzoek naar artilleriebereik kan er weken mee vooruit. De bouwrobots hebben niets meer te bouwen — er staat precies evenveel als zaterdag. De oorlog is routine geworden: ieder uur komen er biters, ieder uur ruimt de automatische artillerie ze op, en er gaat vrijwel niets meer stuk. Alleen de silo stuurt zo nu en dan nog een raket weg. De fabriek mist niemand.
De derde dag op rij zonder pionier. Even voor zes 's ochtends start de server voor de derde keer in twee dagen zomaar opnieuw — netjes, zonder reden, en de wereld komt ongeschonden terug. De ochtend lijkt op die van maandag: het bekende dunne science-straaltje. Maar in de loop van de ochtend zakt de fabriek weg, en midden in de middag staat ze vrijwel stil: geen enkele science-pack meer, alleen nog wat ijzer. Tussen vijf en zes 's avonds springt alles ineens weer op volle kracht.
Wat er vastzat en wat het losmaakte, kan de kroniek niet zien — geen speler, geen commando, geen logregel. Wél het gevolg: de hele nacht draaien mijnen, ovens, circuits en labs op een veelvoud van het weekendtempo, en vanochtend nog steeds. Het lopende artilleriebereik-onderzoek — meer dan een miljoen eenheden werk, maandag nog goed voor «weken» — vliegt op en kan bij dit tempo binnen een dag of twee rond zijn. Ook de silo's sturen weer regelmatig een raket weg. Vanochtend staan de accus vol en de reactoren op temperatuur: de fabriek oogt gezonder dan in dagen.
Weer een dag zonder pioniers — sinds dinsdagavond laat, toen leXip_ nog even langskwam, heeft niemand zich gemeld. De fabriek merkt er niets van: de «tweede adem» van dinsdag houdt de hele dag stand. Mijnen, ovens, circuits en labs draaien van middernacht tot middernacht op vrijwel vol vermogen; alleen tegen de avond mindert het tempo heel geleidelijk. Om kwart voor acht 's ochtends rolt raket 3500 de lucht in, zonder dat iemand kijkt. Het artilleriebereik-onderzoek vordert de hele dag gestaag, maar raakt niet af. En de oorlog verandert van karakter: waar de dagen ervoor vooral losse biters kwamen, lopen de golven vanaf de middag groter op, en er gaat meer stuk dan in dagen.
Vannacht, kort na vieren, wordt het menens: drie uur lang beuken de zwaarste golven in dagen op de linies. En met de aanval valt de fabriek stil — binnen enkele uren zakt de productie van volle kracht naar vrijwel niets. Wat er brak of vastliep, kan de kroniek niet zien. Wél dit: de accus staan vol, de reactoren zijn op temperatuur, de machines staan klaarwakker maar werkloos aan, en de meeste boorten staan inmiddels op kaalgeboord veld. Of de fabriek zichzelf weer oprapet zoals maandag, of dat ze wacht op een pionier — de kroniek kijkt morgen weer.
Weer een dag zonder pioniers. Tot diep in de nacht draait de «tweede adem» van dinsdag nog op volle toeren en verdwijnen de laatste raketten in het donker. Dan, kort na vieren, de storm waar de kroniek gisteren mee eindigde — en het antwoord op de open vraag: deze keer raapt de fabriek zichzelf niet op. Binnen een uur zakt de productie weg, rond de middag resteert een straaltje ijzer, aan het einde van de middag niet meer dan gedruppel. In de loop van de ochtend houdt ook de oorlog op: er komt geen biter meer opdagen. Of dat komt omdat de fabriek geen rook meer afgeeft, kan de kroniek niet met zekerheid zeggen.
Wat er nu staat, zag de kroniek vanochtend zelf: boorten op kaalgeboord veld, boorten wachtend op een uitloop die allang vol zit, labs zonder flesjes, silo's zonder onderdelen. De accus zitten vol en de stroom staat aan — de machine slaapt niet, ze verhongert. Het erts ligt er nog gewoon, alleen niet meer onder de boorten; verhuizen is pionierswerk, en er kwam er geen een. Het artilleriebereik-onderzoek staat roerloos. En de server slaat trouw elke tien minuten op, voor niemand.
De zesde dag zonder pionier, en de stilste tot nu toe. Vrijdag gebeurt er niets: geen flesje bereikt een lab, geen onderdeel een silo, het artilleriebereik-onderzoek staat nog precies waar het donderdag bleef staan, en de vijand laat zich een paar keer kort zien — meer niet. De fabriek ligt op een straaltje ijzer na stil.
Rond middernacht begint dan het geknaag, en het houdt niet meer op. Uur na uur verdwijnt er van alles aan de randen van het rijk: palen, en vooral lasertorens — en de reparatierobots die eropaf vliegen, komen niet allemaal terug. De kroniek keek vanochtend live mee: in een paar minuten gingen er een stuk of tien torens onder, zonder dat er één vijand voor sneuvelde. Of de torens hun stroom kwijt waren of dat er iets anders kapot was, kan de kroniek niet zien. Wel dit: de accus zitten vol en het rijk heeft nog duizenden torens staan — maar elk uur dat dit doorgaat, wordt de ring een stukje kleiner. En uitgerekend vannacht beginnen de ovens weer wat harder te lopen; waarom, is de kroniek een raadsel.
De zevende dag zonder pionier. Het geknaag van vrijdagnacht houdt de hele zaterdag aan: elk uur verdwijnen er weer bouwsels aan de randen, op hetzelfde gelijkmatige tempo, en er valt vrijwel niets voor terug. Vanaf de vroege avond neemt het slopen fors toe — de drukste uren van deze stille week — en die storm houdt de hele nacht stand. Uitgerekend dan lopen de ovens op hun hardst van de dag; waarom, weet de kroniek niet. Rond een uur of zes vanochtend wordt het dan stil: het geknaag zakt ver terug en van de fabriek resteert weer een straaltje.
Vanochtend keek de kroniek opnieuw zelf. Het antwoord op de vraag van gisteren: de stroom was het niet — de accus zitten vol en de torens die er staan, vuren. Maar de reparatieploegen zijn op: nergens vliegt nog één robot, en de duizenden reserve-robots in de kisten blijven liggen waar ze liggen. Als verdediging staan alleen nog lasertorens overeind. De labs wachten nog altijd op flesjes en het artilleriebereik-onderzoek staat nog precies waar het donderdag bleef.
De achtste dag zonder pionier. De storm van zaterdagnacht loopt door tot in de vroege uurtjes — het slopen aan de randen gaat onverminderd door — en stopt dan, net als de ovens, van het ene uur op het andere. Wat volgt is een lange, stille wachtdag: de vijand laat zich alleen nog zien in kleine groepjes, en de lasertorens schieten elk bezoekje weg. Voor het eerst sinds vrijdagavond gaat er vrijwel niets meer stuk. De ring houdt — zonder muren, zonder geschut, zonder reparatieploegen.
Vanochtend keek de kroniek opnieuw zelf. Nergens vliegt nog een robot, en de reserve-robots liggen onaangeroerd in hun kisten. Het artilleriebereik-onderzoek staat nog precies op de plek van donderdag — zelfs de flesjes die de ovens in de stormnacht nog aanmaakten, hebben daar niets aan veranderd. De silo's zwijgen. Niets beweegt, niets herstelt, niets valt: het enige dat nog vecht, zijn de lasertorens.
De negende dag zonder pionier, en na het geweld van het weekend weer eens een rustdag. Waar er afgelopen zaterdag en zondag nog dagelijks duizenden bouwsels sneuvelden, verloor de ring maandag in totaal drieënzeventig — verspreid over de dag, in piepkleine golfjes. Het verschil met vrijdag, de vorige rustdag: de vijand liet zich wél zien, in kleine groepjes, de klok rond. De lasertorens schoten elk bezoekje weg. De wapenstilstand is een feit — al heeft geen van beide kanten die getekend.
De fabriek reste op het straaltje: een gelijkmatig druppeltje ijzerplaten, een enkel vat raketbrandstof — maar geen raket ging de lucht in. De labs wachten nog altijd, het artilleriebereik-onderzoek staat nog precies waar het bleef, en nergens vliegt nog één robot; de reserves liggen nog steeds in hun kisten. Het rijk ligt er verlaten en vrijwel ongeschonden bij.
De tiende dag zonder pionier. Net voor zes uur 's ochtends, toen niemand keek, vroeg iets de server om te stoppen: hij sloeg de wereld keurig op, schreef «Goodbye» in zijn logboek en stond even later alweer fris op. De wereld kwam er ongeschonden uit terug; waarom het nodig was, weet de kroniek niet.
De rest was de vertrouwde wacht: de klok rond kleine groepjes biters, weggewerkt door het geschut, en uit de ovens het gebruikelijke dunne straaltje. Rond tien uur 's avonds kwam de hevigste golf van de dag — het enige uur waarin de ring merkbaar iets verloor — en daarna werd het stil. De labs wachten nog altijd, de silo's zwijgen, en de stilte is nu tien dagen oud.
De elfde dag zonder pionier, en deze keer hoefde zelfs de server nergens heen: geen herstart, alleen de automatische saves om de tien minuten. De wacht liep haar ronde — van ochtend tot avond kleine groepjes biters tegen de muur, weggewerkt door het geschut. De dikste golf kwam rond acht uur 's ochtends, met een worm in het spoor: de enige van de dag, en meteen het uur waarin de ring het meest verloor; in de late middag en avond volgden nog wat dikkere golfjes. Ondertussen drupt de wetenschap onverstoorbaar door: het artilleriebereik-onderzoek staat inmiddels op vier vijfde van het volgende niveau. Elf dagen stilte, en de fabriek kruipt gestaag verder.
De twaalfde dag zonder pionier, en de server had het kalm: geen herstart, alleen de automatische saves. Aan de muur was het drukker — elk uur van de dag wel een groepje biters en spitters, opgeruimd door de lasergordel. De dikste golf kwam rond zes uur 's avonds, maar een klein troepje in de vroege ochtend pakte toch het meest van de muur. Een worm liet zich, anders dan woensdag, niet zien. De labs druppelden de hele dag door, het artilleriebereik-onderzoek staat nog altijd op vier vijfde, en de silo's zwegen. Twaalf dagen stilte — de wacht houdt stand.
De dertiende dag zonder pionier, en de server bleef kalm: geen herstart, alleen de automatische saves. Aan de muur was het de spiegel van donderdag — de dikste golf van de dag kwam al voor zonsopgang, rond een uur of vier, en werd door de lasergordel opgeruimd. Een worm liet zich ook deze keer niet zien. Het meeste van de ring pakte een golf in de vroege avond, en vlak voor middernacht beten de biters nog eens flink toe.
De labs druppelen onverstoorbaar door: het artilleriebereik-onderzoek staat nog altijd op vier vijfde, en in de wachtrij erachter staan al snellere granaten en een volgende tree mijnbouwproductiviteit. De silo's zwijgen. Dertien dagen stilte — de wacht houdt stand.
De veertiende dag zonder pionier, en geen herstart — alleen de automatische saves. In de uren rond middernacht beten de biters het hardst van de dag, en draaide de fabriek nog één grote klus af: platen en chips voor de wederopbouw van de ring. Daarna viel ze vrijwel helemaal stil — vanaf de ochtend stonden de ovens hele uren stil, en alleen een straaltje raketbrandstof bleef doordruppelen.
De lasergordel werkte de hele dag door: elk uur van de dag wel een groepje biters of spitters, in de vroege avond waren de spitters zelfs in de meerderheid. Een worm liet zich ook deze keer niet zien. Het artilleriebereik-onderzoek hangt nog altijd op vier vijfde, de labs staan droog en de silo's zwijgen. Veertien dagen stilte — en nu is de fabriek zelf ook stilgevallen.
Alle speelsessies sinds de geboorte van deze wereld, 25 augustus 2026 — vandaag live gevolgd, de rest tot op de minuut gereconstrueerd uit de serverlogs.
Nog geen onderzoeken afgerond sinds de live-volger draait — de eerste voltooide tech verschijnt hier.